02-09-2013

Remon in Reykjavik

Eind augustus liep Remon “eindelijk” weer eens marathon. Na een tweetal bergtoppen, werd het tijd voor een ouderwetse 42 kilometer (en een beetje). Samen met de Volendamse Twins Karina Bont  en Miranda Zwarthoed en vriend Wim Verhoorn reisde Remon af naar het hoge noorden: Reykjavik in IJsland.

“En daar was het volop herfst”, begint Remon zijn verhaal. “Het was drie uur vliegen, maar door het tijdsverschil van twee uur verloren we effectief weinig tijd. Het vliegveld lag een flink stuk buiten de stad. Met de taxi reden we over een lange rechte weg in een kaal maanlandschap naar de IJslandse hoofdstad. Een mistroostig beeld, ook omdat het heel donker weer was. Wind en veel regen. Een rookpluimpje van een geiser was het enige levende in het saaie landschap. De zomer was duidelijk voorbij.”

Ook op de wedstrijddag was het weer niet opgeknapt. “We sliepen in een hotel, met zicht op de woelige zee. Gelukkig dichtbij de start. Nog geen vijf minuten lopen en dat was, zeker met het koude en natte weer, geen overbodige luxe. Bij het ophalen van mijn startnummer was het vrijdagmiddag nog wel even schrikken. Ik stond keurig in de rij te wachten. De Twins hadden hun nummer al te pakken, maar toen ik aan de beurt was bleek mijn rugnummer al te zijn opgehaald. Bij de zogenaamde “trouble-desk” snapte men het ook niet. Gelukkig Wim Verhoorn wel. Voor het gemak had hij mijn nummer al opgehaald”, kan Remon lachen om de voortvarendheid van de oud-bondscoach.

Spaghetti
Na de traditionele borden spaghetti, gingen de lopers vrijdagavond vroeg naar bed. De start van de marathon was namelijk al om tien over half negen. Heel vroeg en ook een beetje een vreemd tijdstip. Aan de hele marathon deden slechts 800 deelnemers mee. Maar toch was het druk, naast de marathon kon er ook worden deelgenomen aan een familieloop, een estafette, een halve marathon, een 10 kilometer en voor de kinderen 5 kilometer.

“We gingen om kwart over zes uit bed en zaten om zeven uur al aan het ontbijt. Het regende flink, maar gelukkig konden we schuilen. Uiteraard veel IJslanders, maar ook best wel Italianen, Canadezen, Zweden, Noren en zelfs lopers uit Peru en BraziliĆ«. Achteraf hoorden we dat er ook een paar andere Nederlanders hebben meegedaan.”

Remon liep zijn gebruikelijke tijd van 3 uur en bijna 50 minuten. “Dat viel mee. Want ik had het laatste jaar niet veel meer getraind dan maximaal 12 kilometer. Voor een marathon moet je toch wel een dertiger in de benen hebben. Bovendien vergt het beklimmen van bergen een andere conditie en gebruik je ook hele andere spieren. Maar de basis is schijnbaar goed en ondanks de zware weersomstandigheden finishte ik in een voor mij keurige 3 uur en 47 minuten.”

Regen en wind
Hij vertelt verder. “Door de regen en de wind viel het best tegen. Een mooi parcours, dat wel, maar wel veel vals plat. De eerste 21 kilometer liepen we door de straten, over bruggen en door de vele parken van Reykjavik. Vervolgens langs de kust met pal de herfstwind in het gezicht. Op een fietspad, met op verre afstand toeschouwers die lekker binnen bleven zitten. Ze zwaaiden ons wel toe, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Zelfs Willem hield zijn gehuurde mountainbike op stal. Zo slecht was het weer. Ook jammer voor de organisatie, want het was ook nog eens een nationale feestdag in IJsland. Er werd volop gefeest, maar het zonnetje ontbrak.”

Na de inspanning werd de warme douche opgezocht. “Het water wordt in IJsland op natuurlijke wijze opgewarmd, of te wel via de warmwaterbronnen. Daardoor stinkt het vreselijk, het lijkt op rotte eieren. Om vier uur ’s middags stond de eerste excursie op het programma: naar de Blue Lagoon. Een kuuroord waar je in heet water goed bijkomt van een marathon, daar ben ik inmiddels wel achter gekomen. Echt een verwennerij. Dat was niet veel later het avondeten ook: een lekkere vette saus over de friet en de hamburgers! Na het diner werden we getrakteerd op een mooi vuurwerk.”

Son en - Dotir
Zondagochtend was het weer vroeg dag. Om acht uur stond de Golden Circle Tour op het programma. “Een prachtige rondrit in de buurt van Reykjavik. We bezochten de grote watervallen en uiteraard de geisers. We sloten af bij een ultramoderne energiecentrale. In de bus kregen we een goed beeld van het land. Zo was er volgens onze reisleidster weinig criminaliteit onder de 300.000 inwoners. De voornaam van de vader of moeder wordt, met de toevoeging –son of –dotir, de achternaam van de zoon of dochter. Door de kleine gemeenschap is de kans overigens wel groot dat je een neef of nicht ontmoet in het uitgangsleven. De vooruitstrevende IJslandse jeugd heeft daar iets op gevonden. Met een app op de telefoon kun je zien of een leuke jonge dame of man familie van je is. Is dat niet het geval, dan kun je verder met flirten. Best wel handig, haha.”

In de loop van de maandag keerde het gezelschap terug naar Nederland. “Zelfs de Twins hadden even rust in hun kont. Niet nog even een mountainbike-tocht, maar relaxed in de ochtend een stadswandeling langs een aantal architectonisch mooie gebouwen en nog wat souvenir inkopen gedaan.”